Vanaf de dag dat ik een pen kon hanteren heb ik dagboeken volgeschreven. Rond mijn twintigste gaf ik mijn gebral op papier de titel hobby en sinds mijn dertigste had ik de serieuze ambitie om beroeps te worden en was ik ervan overtuigd dat dat ging lukken ook.
Waar gaat het toch heen, nu de vrouw de man ziet als toy-boy, een speeltje dat je gebruikt en vervolgens, na consumptie, weer weg sodemietert. Zo is te lezen in de Elsevier van deze week. Het opinieblad heeft het in haar coverartikel over losbandige vrouwen en ‘wegwerpmannen’. En ik moet zeggen, het is ook nog ‘ns zo.
Ruim een jaar geleden begon het. Ik had er al langer last van, maar toen sluimerde het maar gewoon op de achtergrond. Ik wist wel dat er iets was, maar besteedde er niet zoveel aandacht aan. Ineens sloeg het keihard toe en ik kon het niet meer tegengaan. Zou dit dan het einde betekenen?
‘VANDAAG VERSCHIJNT ER EEN HERDERLIJKE BRIEF OVER DE VROUW VAN PAUS JOHANNES PAULUS II’ las ik in een krant. Als ik het niet dacht! Dat de paus een vrouw heeft, is waarschijnlijk één van de bestbewaarde geheimen van het vaticaan. En nu eist zij genoegdoening voordat hij het loodje legt. Ik vermoed dat zij jaren geleden als ‘Poolse bruid’ het Vaticaan is binnengesmokkeld.
Hieronder volgt een persoonlijk dagboek van mijn rondreis door West Canada, in juni en juli 2003.
Vancouver, zondag 15 juni 2003
Het is zover: sinds 11.30 locale tijd zijn we in Canada. En dat terwijl we om 10.30 in Nederland vertrokken:) Zoals verwacht zijn we lichamelijk vermoeid maar vol enthousiasme voor de komende reis. Nog even terug naar Nederland…
