Ik leerde haar kennen via een gezamenlijke kennis. Toen we aanbelden was er eerst geen reactie. Daarna moeizaam gestommel en het openen van een aantal deursloten. De deur ging op een kier en een hoofd dat betere tijden gekend moet hebben keek argwanend onze richting op. Ogen waar vooral wanhoop en angst in te lezen was.
Stel: Je buurman staat voor je deur en vraagt je met een wanhopige blik of hij misschien 10 Euro van je mag lenen. Wat doe je? A) je denkt: ‘Ach, wat is 10 Euro’ en leent het hem zonder moeilijk te doen. B) Je leent het hem wel, onder voorwaarde dat je het binnen een week terugkrijgt met 1 Euro rente erbij. C) Je leent niemand wat, want je vertrouwt niemand en komt zelf amper uit. Ik vermoed dat velen van jullie kiezen voor antwoord A. Zo ook Mercurius, de goedgelovige. Stel dat je buurman 2 weken erna weer om 07.30 uur voor je deur staat met dezelfde vraag?
Ondanks het zonnetje dat aan een heldere hemel de dag opvrolijkt, voel ik me niet zo.
Mijn vriend wil trouwen met mij. Daar zou ik dus heel vrolijk over moeten zijn.
Eigenlijk zou ik ja moeten zeggen want ik wil niets liever. Eigenlijk zou ik ja moeten schreeuwen en dat heb ik ook gedaan maar toch voel ik me niet vrolijk.
Als je mij met één woord zou moeten beschrijven, zou ‘onhandig’ het meest treffend zijn. Niet alleen in de figuurlijke zin van het woord, alhoewel mijn PMS-dagen dit vaak wel doen vermoeden. Nee, ook de meest letterlijke uitleg is mij op het lijf geschreven. Ik heb er namelijk maar één. Hand, welteverstaan.
Vroeger was daten nog leuk. Of eigenlijk, zoals bij zoveel activiteiten, het voorspel was leuk. Het uitzetten van de wervingscampagne, het doorspreken van de verschillende marketingstrategieën en de anticipatie op het gewenste resultaat waren onze voornaamste agendapunten bij pyjamavergaderingen.
