Internationaal Bankverkeerd

We zijn een weekje in Nederland, op familiebezoek, en we gaan op een mooie zaterdagmiddag eens een beetje winkelen in Apeldoorn. Zij wil schoenen kopen, en ik wil wel weer eens lekker door de Hoofdstraat struinen zoals ik dat in mijn middelbareschooltijd ook zo vaak gedaan heb. We hebben onze auto nog maar net geparkeerd naast Centraal Beheer als we de eerste onaangename verrassing tegenkomen: CHIPKNIP ONLY. En nergens een ouderwetse muntautomaat te vinden.

Cafe ‘Mijn Held’

Hokusai Bon (2) 11, Café ‘Mijn held’

We stapten samen café ‘Mijn Held’ binnen. Het stond in cursieve rode neonletters op de gevel. We hadden het van afstand al gezien. Willem glom toen hij het zag. Zijn lippen prevelden de twee woorden. We leken op twee adepten die een heilige tempel binnenstapten.

De held en de lafaard

Gisteren heb ik dit overhemd bij u gestolen, maar hij past niet dus kom ik hem ruilen. O, en ik zie dat ze vandaag zijn afgeprijsd, maar liefst twintig procent goedkoper, dus ik krijg nog geld van u terug ook. Dat is niet meer dan redelijk, ik heb hem pas gisteren gejat. Was het een week geleden geweest, dan was het wat anders. Kijk, zelfs het prijsje hangt er nog aan…
Geen probleem, meneer. Zoekt u alvast een overhemd in uw maat uit dan schijf ik een tegoedbon uit – weet je wat ik geef contant geld, een tegoedbon lijkt me in uw geval niet praktisch. Komt u volgende week nog eens terug, dan is de nieuwe collectie binnen en daar zitten de eerste drie dagen nog geen alarmlabels aan.

Deal

Onderuitgezakt zit ik in de auto. Op de terugweg van Utrecht. CD wish you were here van Pink Floyd op stadionsterkte. Dat houdt mijn vrije radicaal Ab scherp, gelet op de minimaal 7 vazen bier in zijn mik.
Woensdag vliegen we naar Athene in verband met een partij broeken die we daar voor een koopje op de kop kunnen tikken. Het zijn van die halflange broeken die nu helemaal in zijn.

Sporen (7 Juni 2003 – op weg naar meeting)

Klik hier om deze column te horen

Emmen 7 juni. Zaterdagochtend , 12 uur. Boemeltje richting Zwolle. Wanneer iemand een rustig treinreisje wil maken kan die beter niet naast of tegenover Kobus gaan zitten. Want die lult je de oren van de kop. Ook deze keer denk ik weer een gewillig slachtoffer te hebben gevonden. Een wat oudere man, die ik al vriendelijk had begroet op het stationnetje. De trein zet zich in beweging. En dat is op dit traject al een hele prestatie. Terwijl ik nog even bijkom van dit onverwachte geluk neemt de grijzige figuur tegenover me direct het initiatief. Zo’n eenakter waar je alleen met verbazing naar kunt luisteren.