Hij was er weer eens, die vreemde reclame over krasloten. Er zit een kalende man aan de bar te krassen en een eng beest kruipt razendsnel van achteren naar hem toe, klimt zijn rug op en neemt plaats op zijn kalende schedel. Ik heb deze reclame al heel vaak gezien maar ik begrijp hem nog steeds niet. Het is een lelijke man, en als het enge beest op zijn hoofd terecht is gekomen blijft het een lelijke man, maar dan met iets engs op zijn kop.
Al enkele jaren geleden ben ik op vakantie geweest in de VS. In Richmond, Virginia, om precies te zijn. Ik logeerde bij een internetkennis, en heb dus daadwerkelijk kunnen proeven aan het echte Amerikaanse leven, in plaats van gewoon de toerist uit te hangen. Wat ik gezien heb, heeft vele vooroordelen bevestigd – maar heeft er meer compleet omvergegooid.
De titel, overgenomen uit een woordenboek met status, doet wellicht vermoeden dat de asielzoeker reeds ingeburgerd is.
Want als Van Dale hem in zich heeft opgenomen, zal dat toch ook zo zijn met onze maatschappij?
Na een tijdelijke ‘fall out’ ben ik helaas weer gedwongen mijn toetsenbord te gebruiken om bibberende vingers houvast te geven. Kerst en Carnaval 2002 en al die andere festiviteiten hebben me geen goed gedaan. Slechts op het gebied van roken wel te verstaan. Omdat mijn rookgedrag ernstige vormen begint aan te nemen, probeer ik op mijn toetsenbord weer een originele samenstelling te vinden van letters, cijfers en interpunctie en deze te smeden tot prachtige volzinnen die ook hopelijk houvast bieden aan de lezer.
“Kleren maken de man”! Best tragisch eigenlijk. Datgene wat daarvoor het eerst in aanmerking komt, het mannelijk lichaam, voldoet kennelijk niet aan de eisen die daaraan gesteld worden. Eerlijk gezegd klopt dat wel een beetje. Gedurende het eerste deel van het leven van veel mannen is dat lijf misschien nog wel toonbaar maar op een gegeven moment begint de welvaart zijn tol te eisen in de vorm van overtollige kilo’s en verslappende spieren. Op een kwade dag is er geen keuze meer. Vanaf die dag geldt: “Kleren maken de man”
