Brief aan het thuisfront
Hee Wouter,
Even een berichtje uit Egypte. Ik had je natuurlijk veel eerder een berichtje willen sturen maar het is hier zo onwijs leuk dat ik nog niet eerder de tijd gevonden heb om iets te sturen.
Hee Wouter,
Even een berichtje uit Egypte. Ik had je natuurlijk veel eerder een berichtje willen sturen maar het is hier zo onwijs leuk dat ik nog niet eerder de tijd gevonden heb om iets te sturen.
Euthanasie leeft weer in Italië. Waar het vroeger nog een optie was om zo nu en dan een stervend proefballonnetje op te laten in de politiek, moet euthanasie nu een gezicht krijgen voor het wordt behandeld. En nee, niet alleen in de Kamerdebatten. Kerken, geleerden, bekende kunstenaars, supermodellen, schrijvers en zelfs de paus mengen zich in de discussie. Euthanasie vraagt om een gezicht en dit keer draag het onderwerp de naam Eluana Englaro.
Wat mij afgelopen woensdag is opgevallen aan het kamerdebat over de ingestelde onderzoekscommissie inzake Irak is vooral het gebrek aan vertrouwen dat deze commissie de volledige waarheid boven tafel krijgt.
Hoe houdt hij het toch vol? Hoewel feiten niet liegen, doet hij dat met een uitgestreken gezicht wél – alsof het een lichte last en een lieve lust is.
We schrijven oktober 2001 als Jan Peter B. voor het eerst in de schijnwerpers opduikt. Ik hecht er aan om slechts zijn initialen te vermelden, omdat ik op het standpunt sta dat ook deze verdachte onschuldig is totdat het tegendeel bewezen is. Fatsoen moet je doen.
Jan Peter wordt na een interne machtsstrijd binnen het CDA benoemd tot politiek leider. Heel journalistiek Nederland duikt in de archieven en springt achter de computer. Who the fuck is Jan Peter B.