Staatscircus

Het had weg van een slecht voorbereid toneelstuk. Diegene die hun rol serieus namen waren de premier en een klein aantal kamerleden. De overige ministers en kamerleden gaven echter alles behalve een goede indruk. Zo werd er onnodig veel heen en weer gelopen. Ook waren de meesten voortdurend met elkaar in gesprek, en dat terwijl de premier of een kamerlid nog het woord voerde. En wanneer iemand van hen ‘serieus’ een vraag stelde, dan was hij of zij nog niet omgedraaid of er werd alweer gelachen naar derden en werd het gesprek met de buurman of buurvrouw weer luidruchtig voortgezet.

Museumbezoek

Toen ik ruim een week geleden Museumpark Oriëntalis (voorheen ‘bijbels openluchtmuseum’ geheten) in Heilig Landstichting bezocht, maakte ik iets tragi-komisch mee. Voordat ik hiervan verslag doe, wou ik melden dat Museumpark Oriëntalis de moeite van het bezoeken waard is, maar ook teleurstelt.

Rokjes en chivas

“Wat een moedeloos makende bedoening.”
Anton zit naast me op het terras, met zijn ongeschoren gezicht en ongewassen haar probeert hij zijn kater te verbergen achter een grote zwarte zonnebril. Hij heeft de avond hiervoor iets teveel Chivas op. Anton is altijd heel gezellig als hij lekker aan de Chivas Regal zit, of ‘Chievjes’, zoals hij zijn lievelingswhisky koosnaamt. In het begin zijn het vaak diepzinnige gesprekken over de wereld, het wel en het wee, politiek, werk, literatuur, liefde. Chivas vindt hij vooral heel lekker als hij gewoon even naar vrouwelijk schoon wil kijken, zegt hij me altijd.

Rotterdam durft

Afgelopen zaterdag waren er weer 400.000 mensen op de been tijdens de Dance Parade.
Drommen mensen die feestend en dansend achter 40 trucks aan hosten. Op de hoek van het Heemraadsplein heb ik het glimlachend aangezien. Ondanks dat al die decibellen met house, techno of hoe die muziek ook mag heten, niet echt aan mij besteed zijn, kan ik er wel van genieten. Persoonlijk leef ik nog in het tijdperk van Frank Zappa e.d., maar ik denk dat je met dit soort happenings een soort olympische gedachte moet hebben, meedoen, gezien worden en kijken is het parool.

Zondag in San Angelo

Om negen uur ’s morgens zit de loop er al in. Auto’s zo volgepakt met families en spullen dat ze bol zouden staan als ze van elastisch materiaal gemaakt waren. Hele gezinnen strompelen de verweerd stenen trap af beladen met stoelen, parasols, enorme koeltassen, handdoeken en ballen naar de smalle slordige strook rotsig strand beneden. De hoge klanken van het Italiaans kaatsen tegen het water.