“Ja, natuurlijk heb ik gestemd!”, zeg ik vol overtuiging. Maar ben ik er wel zo van overtuigd, dat het ‘natuurlijk’ is? Een stem verloren laten gaan is nooit goed, maar een goede stem uitbrengen is ook zo makkelijk nog niet.
Toen ik klein was, deden we vlak voor de echte landelijke verkiezingen een eigen stemming bij ons op de middelbare school. We kregen de standpunten van de partijen op papier, die je mocht doorlezen, en daarna moest iedereen in de klas stemmen. Ik dacht: al die debatten en verkiezingscampagnes om de 4 jaar, dat kost alleen maar tijd en geld. Dat moest toch anders kunnen? Ik besloot die dag het volgende.
Doodziek word ik van dat gebakkelij van de politici op tv. Ik kijk er af en toe zijdelings naar, maar het kan me deze keer niet boeien. Voor het eerst eigenlijk, want in het verleden hield ik het allemaal nauwgezet bij. De strijd tussen de Jan Klaasens en Katrijnen van de Nederlandse politieke poppenkast is een lachertje geworden.
Het ziet er uit als een homo-erotische fantasie. Een illustratie waarop vanuit ‘op de knieën-perpectief’ 4 blonde min of meer jonge mannen afgebeeld staan die een zeker manbeeld belichamen. Ze zijn naakt op een klein wit broekje na.
Het is alsof de duivel ermee speelt. Veertien dagen geleden sprak ik hier nog over het gebrek aan campagne voor de komende verkiezingen, maar vandaag kon ik er niet omheen. Letterlijk niet.
