Daar zit ie, op mijn voorhoofd. Laten we hem Paco dopen. Echt heel groot en hij moet nu weg, acuut. Hij had zich niet aangekondigd maar werd steeds groter. Zoals altijd op een opvallende plek op een totaal verkeerd moment. Maar eenmaal aanwezig schreeuwt hij om aandacht en kan ik er geen seconde van af blijven. Spiegeltje erbij, voelen en kijken of Paco zich laat uitknijpen. Altijd te vroeg proberen, wanneer het nog niet kan zodat het erger wordt, roder en groter. In eerste instantie nog hardhandig met als gevolg een grotere plek die niet om aan te zien is.
De eerste oplossing ligt bij de tandpasta, dat schijnt hem uit te drogen. De volgende ochtend kom ik erachter dat Paco zich niet laat bestrijden met tandpasta met korreltjes erin. Had ik van te voren niet ingecalculeerd, het is te vergelijken met zout in een wond strooien. Paco heeft nu catastrofale vormen aangenomen. Hij is in alle glorie aanwezig en mijn hoofdhuid staat inmiddels zo strak dat ik er hoofdpijn van heb gekregen.
