“Wat moeten we toch met Harrie?” zucht de vrouw vertwijfeld. Ze kijkt haar man met een wanhopige blik aan. Hij zucht diep en kijkt naar de punten van zijn schoenen. “Tja. We hebben nou al van alles geprobeerd. De psychologen weten er geen raad mee, hij is gewoon zo gek als een deur. Spoort niet.” “Maar het is wel mijn kind,” zegt de moeder met een klein stemmetje. “Een raar kind, dat wel, en ook een vervelend kind, maar wel mijn kind. Maar als ik het van tevoren had geweten, dan was ik nooit aan kinderen begonnen.”
De vader is het met haar eens. “Eigenlijk raar,” vindt hij. “Als je een hond als huisdier neemt, maar dat beest schijt elke dag je huis onder, dan ben je er op een dag ook wel klaar mee. Ik begrijp het wel hoor, dat er mensen zijn die hun hond vastbinden in het bos en dan gauw wegrennen.” Er valt een diepe stilte tussen deze twee mensen. Elk met eigen gedachten.

“Papa! Mama! Wat doen jullie nou?” Harrie probeert zich los te wrikken, maar papa heeft hem zo stevig vastgebonden aan de boom, dat hij onmogelijk los kan komen. “Sorry jongen. Je hebt nou al jarenlang ons leven verziekt, mama en ik zijn er wel klaar mee. Hoeveel aandacht we je ook geven, het is nooit goed. Ook negeren helpt niet. Op geen school willen ze je nog hebben, in psychiatrische inrichtingen worden ze gek als ze alleen jouw naam al horen, en je moeder krijgt grijze haren en rimpels voor haar tijd. Daar word ik niet zo vrolijk van. Daarom heb ik voor mama en mij een reis geboekt. Heel ver weg. Na de vakantie komen we kijken of je hier nog bent. Eventueel nemen we je dan weer mee naar huis, als het echt niet anders kan. Maar wees niet bang, er komen vanzelf mensen langs die medelijden met je krijgen en je weer losmaken. Eet dit eerst maar lekker op.” Voordat Harrie erop bedacht is, wordt zijn mond volgepropt met paddenstoelen. Best lekker! Hij wordt er licht van in zijn hoofd, en vindt het eigenlijk wel prima om in een bos aan een boom gekluisterd te zitten. Want bomen zijn relaxed. Vet relaxed! Harrie moet er een beetje van giechelen.

De ouders van Harrie rennen schaterend achter elkaar aan, het bos uit. Ze voelen zich jong en bevrijd. Bevrijd van de tirannie van hun zoon. De auto staat op de parkeerplaats, de koffers bevinden zich al in de kofferbak. Ze hebben nog ruim tijd genoeg om hun vliegtuig te halen.

Het wandelende echtpaar ziet Harrie. Hij leunt tegen de boom aan, zijn ogen dicht. Geschrokken komen ze dichterbij, om te kijken of Harrie nog leeft. Ze halen de touwen los waarmee hij zit vastgebonden. Eenmaal los, doet Harrie zijn ogen open. Maar hij slaat zulk een wartaal uit, dat het echtpaar op de vlucht slaat.

En zo gaat het, ook de jaren daarna. Zo nu en dan komen er mensen in de buurt van Harrie, maar hij stoot de mensen af. Hij wordt ‘De gek van het bos’ genoemd en de wildste verhalen doen over hem de ronde. Dat hij bevriend is met een pad die Raakhout heet. Dat hij een zakenman, die een wandeling door het bos maakte om tot rust te komen, zó de stuipen op het lijf joeg dat de arme man van schrik zijn laptop liet vallen in het bos. Er gaan verhalen, dat Harrie op die laptop nu heel erg rare stukjes schrijft in onsamenhangende zinnen en deze stukjes instuurt naar een columnsite die Columnx heet.

Wat een wilde verhalen! Gelukkig hoef je niet alles te geloven wat je hoort!


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

13 reacties

Chucky · 21 mei 2011 op 14:28

Als het niet teveel eer was voor de persoon Harrie , zou ik er vreselijk om kunnen lachen :hammer:

Boukje · 21 mei 2011 op 14:43

Ja, Harry is een eigenaardig personage maar ik kan hem wel waarderen.
Ik ben benieuwd of Harry het eens is met zijn biografie.
Of heeft hij zoveel paddestoelen gegeten dat zijn geheugen is gewist?
:wave:

Harrie · 21 mei 2011 op 15:09

Meesterlijk, maar iets te veel eer voor een bosfetisjist. Maar ja, hij maakt ook wel wat los bij velen.

Dees · 21 mei 2011 op 16:08

Ja, eh DO, zo krijg ik nog sympathie voor Harrie. Die arme jongen! Uitgekotst door de wereld en nu enkel nog een laptop tot zijn beschikking om zijn belevingswereld mee uit te dragen… Gossie

Mien · 21 mei 2011 op 16:29

Pas op dat je Harrie niet op een voetstuk gaat zetten dan stijgt het helemaal naar zijn bol.

Misschien moeten we Harrie voortaan Gerard noemen.

Zie: http://www.thema.nl/product/wat-moet-ik-toch-met-gerard-/

Mien

DriekOplopers · 21 mei 2011 op 17:00

[quote]Er gaan verhalen, dat Harrie op die laptop nu heel erg rare stukjes schrijft in onsamenhangende zinnen en deze stukjes instuurt naar een columnsite die Columnx heet.
[/quote]
😆 😆 😆 😆 😆 😆

arta · 21 mei 2011 op 19:41

😆

DreamOn · 21 mei 2011 op 19:55

@ Dees: vergeet even niet, dat Harrie wel de allerliefste ouders van de hele wereld had. Ook kreeg hij alles wat hij nodig had om op te groeien tot een prettig mens, een goede volwassene. Maar hij heeft het zelf verziekt. Niet door jeugdtrauma’s, maar door iedereen tot het uiterste te tergen.
Nee, mijn hart gaat uit naar de ouders van Harrie, die nog steeds de wereld aan het rondreizen zijn in de veronderstelling dat Harrie nog steeds aan de boom vastzit.
Ach. Laat die mensen lekker genieten! Laat ze in zalige onwetendheid blijven over wat hun zoon allemaal uitvreet!

DreamOn · 21 mei 2011 op 19:58

@Mien: ik zet Harrie ook niet op een voetstuk, maar hij heeft Driek en mij op een voetstuk geplaatst. Hij vindt ons hoge bomen. Daar ben ik het op zich ook wel mee eens, maar het was bijna te veel eer.
Een kleine tegenprestatie vond ik daarom wel op zijn plaats. 😉

Prlwytskovsky · 22 mei 2011 op 01:42

Eej DO: wordt er niet meer gewipt in’t weekend?

Mien · 22 mei 2011 op 11:49

@Prlwytskovsky:

DO wipt Harrie in het weekend! :hammer:

DreamOn · 22 mei 2011 op 13:19

@ Medeklinkerovski: het weekend is nog niet voorbij! Vandaag stuur ik een nieuwe aflevering in.

@ Mien: d’r uitwippen, zul je bedoelen! :hammer:

lisa-marie · 22 mei 2011 op 17:21

Die harrie toch …. :hammer:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder